Chcę Państwu zarekomendować książkę, która jest aktualnym kompendium wiedzy na temat zachowanych relikwii Jezusa Chrystusa.
Rzecz jakby znana , a jednak chyba dla większości całkowicie obca.
Kto bowiem wie, że zachowała się połówka „titulusa” , czyli orzeczenia winy spisanego w trzech językach , ( owego słynnego INRI ), umieszczonego niegdyś na krzyżu ? Kto wie, że na płótnie Całunu zachowały się wokół głowy odbitej Postaci czytelne fragmenty napisu ( rzymska urzędowa zapobiegliwość !) potwierdzającego Jej tożsamość ? Kto wie, że …
Sporo jest w tej publikacji zadziwiających pytań i odpowiedzi.
Książka napisana przez dwu Polaków – Grzegorza Górnego i Janusza Rosikonia, jest opracowana bardzo starannie, tak pod względem merytorycznym jak i formalnym, w tym graficznym ( zdjęcia, rysunki ).
W dodatku , co chyba najbardziej istotne, rzecz opiera się jedynie na bezdyskusyjnych już dziś faktach; wielokrotnie potwierdzonych i zweryfikowanych przez badania naukowe ( prowadzone częstokroć przez naukowców wręcz niechętnie odnoszących się do religii ).
Tu zacytujmy niewielki, a znaczący fragment tekstu :
„/…/ Zdziwienie może budzić fakt, że wybitne sławy świata akademickiego zajęły się przedmiotem, który jest relikwią chrześcijańską, a więc obiektem kultu religijnego.
Od czasów oświecenia bowiem drogi nauki i religii stopniowo się rozchodziły. Na uniwersytetach królować zaczęły : materializm, technokratyzm i scjentyzm.
Jeden z czołowych przedstawicieli tego nurtu w XIX wieku Ernest Renan pisał : „ W rzeczywistości jedyna nauka, mająca wartość sama w sobie, to taka, która może zastąpić religię. (…) Ja przypisuję nauce tylko jedno osiągnięcie, tzn. rozwiązanie zagadki , powiedzenie człowiekowi ostatecznego słowa, wyjaśnienie mu i przedstawienie , w imię jedynej prawowitej władzy, jaką jest natura ludzka, symbolu, jakiego dostarczały mu religie , których nie możemy już akceptować”.
Wielu naukowców, podzielających poglądy Renana, nazywało wprost chrześcijaństwo zabobonem.
Koronnym argumentem przeciwko tej religii był zwłaszcza kult relikwii oraz wiara w cuda, czyli zjawiska niewytłumaczalne naukowo. To, w co wierzyli chrześcijanie miało urągać zdrowemu rozsądkowi. Tymczasem 28 maja 1898 roku ( To jest w chwili wykonania fotografii płótna przez Secondo Pii ) drogi nauki i religii niespodziewanie się zeszły w Turynie.
Wyzwanie rozumowi rzucił niepozorny przedmiot wykpiwany przez racjonalistów jako relikt zacofania. Od roku 1578 był on czczony przez katolików w tamtejszej katedrze jako płótno pogrzebowe Jezusa z Nazaretu.”
*
Uważam, że każdy , bez względu na poglądy, powinien poznać tę książkę ...
( Proszę wybaczyć jakość zdjęć :)
Najświętsze Ciało Jezusa ponieśli mężczyźni kawałek w dół Golgoty, gdzie w załomie góry była piękna szeroka, a płaska skała, na której ciało złożono w celu przedsięwzięcia balsamowania. Skała zasłana była wielką siatkowatą chustą, jakby z koronek zrobioną, podobną do tak zwanej chusty głodowej zawieszanej u nas w kościele. Widząc jako dziecko wiszącą w kościele taką chustę, myślałam zawsze, że to jest ta sama, którą widziałam przy balsamowaniu Jezusa. Zapewne dlatego zrobiona była siatkowało, by przy zmywaniu ciała woda mogła odpływać; obok rozpostarta była druga wielka chusta. Ciało Jezusa złożono na skale na siatkowatej chuście, kilku zaś trzymało nad ciałem drugą chustę, rozpostartą tak, by zwłoki Jezusa zakryte były przed ich oczami. Wtedy Józef i Nikodem przyklękli, rozwinęli ową chustę, w którą przy zdejmowaniu z krzyża owinęli byli Jezusa, od kolan do pasa, przy czym zdjęli także przepaskę biodrową, którą przyniósł Mu przed ukrzyżowaniem Jonadab, siostrzeniec Jego opiekuna Józefa. Wymyli oni starannie gąbkami brzuch i uda Jezusa, następnie podnieśli najświętsze ciało, wciąż jeszcze przykryte trzymaną zasłoną, na dwóch chustach poprzecznych, podłożonych pod grzbiet i kolana i nie obracając Go, umyli z drugiej strony. Myli zaś tak długo, dopóki woda wyciskana z gąbek nie była zupełnie czystą. W dodatku obmyli jeszcze ciało wodą mirrową, potem złożyli je na powrót i delikatnie z szacunkiem wyprostowali rękoma; środek bowiem ciała i kolana skrzywione były nieco i tak stężały, jak konając osunęło się ciało ku dołowi. Ukończywszy to, podłożyli pod biodra chustę na łokieć szeroką a trzy łokcie długą, wysypali łono Jego pękami ziół, jakie widuję czasem na stołach niebiańskich,*) zastawione na złotych talerzykach z błękitnymi obwódkami, dalej delikatnymi, kręconymi włóknami roślinnymi, podobnymi do szafranu, a to wszystko posypali proszkiem, którego Nikodem przyniósł w puszce, poczym owinęli biodra podłożoną opaską, przeciągnęli jej końce między nogami i związali w pasie, w miejscu, gdzie przypadało spięcie opaski. Następnie namaścili wszystkie rany na lędźwiach, pomazali je wonnościami, nakładli obficie ziół między nogi aż do stóp, i zacząwszy od dołu, poowijali nogi w całuny aż do pasa.
Teraz i przyprowadził Jan znowu Najśw. Pannę i święte niewiasty. Maryja uklękła przy Jezusie i podłożyła Mu pod głowę cienką chustę, otrzymaną od Klaudii Prokli, którą dotychczas miała na szyi pod płaszczem; inne niewiasty nakładły obficie w koło szyi, ramion i głowy aż do policzków Jezusa wonnych ziół, delikatnych włókien roślinnych i nasypały owego proszku, którego przyniósł Nikodem, poczym Najśw. Panna owinęła chustę z tym wszystkim w koło głowy i ramion Jezusa. Magdalena wylała w ranę prawego boku całą flaszeczkę wonnego olejku, niewiasty nakładły wonności do martwych rąk, koło nóg i pod nogi. Następnie mężczyźni wypełnili wonnościami pachy, obłożyli nimi jamę sercową, całe ciało obłożyli wonnymi ziołami, gdzie tylko było miejsce; zdrętwiałe ręce Jezusa złożyli na krzyż na łonie, poczym owinęli ciało od dołu aż pod pachy w wielką, białą chustę, jak to się nieraz zawija dzieci. Pod pachę prawego ramienia wsunęli koniec szerokiej opaski i owinęli tą opaską całe najświętsze Ciało od głowy do nóg raz koło razu, unosząc je delikatnie rękami; zwłoki przybrały teraz kształt lalki, owiniętej w pieluchy. Wreszcie położyli zwłoki Jezusa na ukos na wielkiej chuście, sześć łokci długiej, kupionej przez Józefa z Arymatei i zawinęli je w nią tak, że dwa końce zachodziły na piersi, jeden od nóg, drugi przez głowę, zaś dwa drugie końce owijały ciało na poprzek.
Skończywszy tę smutną robotę, otoczyli wszyscy Ciało Jezusa i uklękli w koło, by się z nim pożegnać. Wtem oczom ich przedstawił się cud, wzruszający ich do głębi. Oto na wierzchniej chuście, okrywającej zwłoki, odbił się obraz najświętszego Ciała Jezusa z wszystkimi ranami i bliznami. Zdawało się, że Jezus wdzięczny, chce wynagrodzić im ich życzliwe starania i smutek po Nim, pozostawiając im Swój wizerunek, cudownie odbity poprzez wszystkie całuny. Z płaczem i jękiem rzucili się wszyscy do ściskania najświętszego Ciała i całowali ze czcią cudowny wizerunek. Zdumieni wielce, rozwinęli na powrót chustę, i oto zdumienie ich wzrosło jeszcze, gdy ujrzeli, że pod spodem wszystkie całuny są czyste zupełnie, a tylko na wierzchniej chuście odbiła się postać Pana.
Część chusty, na której leżało święte Ciało, nosiła odbity wizerunek grzbietu całego, część zaś, okrywająca Jezusa z wierzchu, nosiła ślady całej przedniej części ciała, trzeba ją było jednak dopiero składać na powrót rogami, tak jak owinięty był w nią Jezus, by móc ujrzeć całą postać. Nie było na chuście śladu np. krwawiących się ran, bo całe ciało obłożone było grubo wonnościami i owinięte całunami. Był to wizerunek cudowny, świadectwo twórczej, powołującej do bytu Boskości w ciele Jezusa.
Znane mi było wiele szczegółów z późniejszych losów tej świętej chusty, ale już nie potrafię złożyć tego w porządną całość. Po zmartwychwstaniu dostała się ta chusta wraz z innymi w posiadanie przyjaciół Jezusa. Jednemu z nich wydarto ją raz, gdy niósł ją pod pachą. Długi czas była w posiadaniu chrześcijan w różnych miejscowościach i doznawała czci wielkiej; dwa razy przechodziła w ręce żydowskie, ale wnet wracała do chrześcijan. Raz widziałam, jak wybuchła sprzeczka o nią, wśród której wrzucono ją w płomień na spalenie, ale chusta cudownie uniosła się z płomieni w powietrze i opadła w ręce pewnego chrześcijanina.
Za łaską Bożą utworzyli święci mężowie przez przykładanie rąk wśród modłów trzy odbitki, a to z całej tylnej części i złożonych kawałków, przedniej części. Odbitki te, powstałe przez dotknięcie i uświęcone w zbawiennej intencji uroczyście przez Kościół, były od dawna przyczyną wielkich cudów. Oryginał, uszkodzony już trochę, porozdzierany w niektórych miejscach, widziałam raz w posiadaniu chrześcijan niekatolików w Azji. Nazwę miasta tego zapomniałam; leży ono w jakimś wielkim kraju w pobliżu ziemi św. Trzech Królów. W widzeniach o tej chuście wmieszane były, jakieś szczegóły o Turynie i Francji, o papieżu Klemensie I i o cesarzu Tyberiuszu, który umarł w pięć lat po ukrzyżowaniu Chrystusa; ale wyszło mi to wszystko z pamięci.
Z objawienia Anny Katarzyny Emmerich.
Warto poznać prawdę objawioną przez Boga.
http://tradycja2012.blogspot.com/